Każda twórcza dusza czasami ma taki wspaniały okres, że wszystko przychodzi jej z łatwością a praca aż się pali w rękach. Pełno nowych dzieł sztuki, nowych artykułów, książki same się piszą a swetry same dziergają. Czasami niestety bywa tak, że choćbyś chciał to nie możesz, nic nie wychodzi, pomysły nie te, a oprócz tego okazuje się, że cały wszechświat krzyżuje nam wszystkie twórcze zapędy i nie mamy na nic czasu. 

książka "Droga Artysty - Jak wyzwolic w sobie twórcę" autorstwa Julii Cameron

1. Odkryłam, że za mało o siebie dbam.  

2. Odkryłam, że tworzenie powinno być przede wszystkim zabawą.

3. Odkryłam, że mam blokady.

4. Odkryłam wspaniałe narzędzie do autoterapii.

5. Odkryłam, jak dużo można zrobić poświęcając na coś tylko 20 minut dziennie.

Dla mnie tym razem to były strony w notatniku, ale jak kurs się skończy to będę chciała poświęcić te 15 minut lub więcej na zrobienie czegoś wspaniałego. W sumie to już zaczęłam, ale o tym napiszę innym razem.

Najważniejszy wniosek, jaki udało mi się wyciągnąć do tej pory: gdy czujesz, że jesteś artystą (a na bank tak) to pamiętaj, by dbać o siebie, stawiać siebie i swoje potrzeby na pierwszym miejscu, dbać o to, by twoje życie było urozmaicone małymi przyjemnościami, niespodziankami, nagrodami, wycieczkami, choćby najmniejszymi. Musisz napełniać siebie twórcza energią, pozytywnymi rzeczami, by móc część tej energii oddać w twórczym działaniu.

Jak zorganizować piknik w 6 krokach:

1. Sprawdź pogodę i wybierz datę - nie ma nic gorszego, niż niespodziewany deszcz, który psuje całą imprezę. 
2. Wybierz miejsce. Możesz polecieć na żywioł i wybrać jakieś nowe miejsce, lub skorzystać ze sprawdzonej miejscówki. Ja wybieram zwykle prześliczny las z miękkim mchem. Jeździmy tam z J. latem na piknik, a jesienią na grzyby.
3. Przygotuj jedzenie. Jeśli wybierasz się w większej grupie, to niech każdy przygotuje swoje ulubione danie. W ten sposób każdy będzie mógł poznać jakieś nowe smaki. My wybraliśmy się we dwójkę, dlatego nasz prowiant był dość skromny, ale wystarczający. W koszyku piknikowym znalazły się: napoje (kawa, herbata, butelka wody z sokiem), owoce (cząstki pomarańczy, borówki), kanapki z warzywami i serem pleśniowym, sałatka z wędliną. Takie przekąski w zupełności nam wystarczyły jako drugie śniadanie.
4. Skorzystaj z tego, co masz - zrezygnuj z plastikowej zastawy. Zabierz z domu swoje ulubione kubeczki i talerzyki. Jedzenie przewieź w pojemnikach na żywność. Unikniesz w ten sposób generowania niepotrzebnych śmieci. Zresztą tak będzie milej :)
5. Zadbaj o rozrywkę. Weź ze sobą talię kart lub inną grę towarzyską. Ja lubię w plenerze grać w Pétanque - jest to prosta gra polegająca na rzucaniu do celu metalowych kul. Dobrze się w nią gra na trawie bądź na piasku.
6. W drogę! Zapakuj jedzenie i inne rzeczy do auta lub na rower (nie zapomnij o kocyku!) i śmigaj na piknik! Pamiętaj, by po całym leniuchowaniu posprzątać. Nie zostawiaj po sobie żadnych śmieci. Miłej zabawy!

Dziś chciałabym się z Wami podzielić moimi spostrzeżeniami na temat sukienek i spódnic. Niedawno minął rok od momentu kiedy postanowiłam praktycznie całkowicie zrezygnować z chodzenia w spodniach. Impulsem do podjęcia takiej decyzji był artykuł na temat słowiańskiej wiary na temat spódnic. Potem przyszła myśl o praktycznych zastosowaniach takiego ubioru. Zaczęłam mieć wątpliwości, czy aby na pewno spodnie są tak bardzo wygodne... Ale zacznę od początku.

Spódnice a magia

Moje początki

Spostrzeżenia

• Już po pierwszym tygodniu zauważyłam, że rzeczywiście przestały mnie boleć kolana. To była dla mnie dość uciążliwa dolegliwość z racji tego, że pracowałam na siedząco. Nogi nie miały jak odpoczywać. Ciągle były ściśnięte w tych rurkach, szczególnie pod kolanami.
• Wcale nie było mi zimno, było mi cieplej! Okazało się, że rajstopy i powietrze pod spódnicą izolują ciepło lepiej niż jedna warstwa spodni. Dodatkowo musiało mi się poprawić krążenie w nogach. To było dość logiczne.
• Spódnice są wygodne! Nie krepują ruchów, tak jak spodnie. Mogłam sobie siadać w dowolnej pozycji, nawet na podłodze po turecku, nic mnie nie cisnęło, spódnica wszystko ładnie przykrywała. Nie musiałam się bać, że widać mi majtki przy schylaniu ;)
• Poczułam się bardziej kobieco. Ale raczej nie za sprawą energetycznego wpływu spódnic. Wcześniej ubierałam się zawsze jak chłopczyca. W sumie nadal lubię ten styl, ale teraz mogłam wreszcie spróbować czegoś nowego. Zaczęłam eksperymentować z długościami i dodatkami. Okazało się, że nie zawsze musiałam wyglądać jak dziecko-kwiat. Mogłam ubierać się elegancko, gdy założyłam obcisłą spódnicę ołówkową i koszulową bluzkę. Mogłam i na rockowo w stylu pin-up girl, kiedy wybrałam rozkloszowaną spódnicę midi i skórzaną kurtkę.
• Rzeczywiście wyregulował mi się w tym czasie cykl miesiączkowy, ale nie przypisuję tutaj magicznego znaczenia spódnicom. Myślę, że wpływ na to mógł mieć brak ucisku w okolicach miednicy jak i fakt, że przeszłam na dietę bezmięsną.
• Co do wyjątkowego traktowania przez płeć przeciwną - tak naprawdę jedyny mężczyzna, który zwrócił  uwagę na zmianę w ubiorze był mój mąż. Z racji tego, że zawsze jest szarmancki i uczynny, nie miałam jak zauważyć znaczącej zmiany w temacie specjalnego traktowania :) Mogę jedynie powiedzieć, że okazało się, że mój mąż woli mnie w wersji spódnicowej, nie ważne czy w tej długiej czy krótkiej.
• Przestałam mieć problem z ciuchowymi zakupami. Spódnicę łatwiej jest dobrać do sylwetki niż spodnie. Problem za krótkich nogawek już mnie nie dotyczy.

Podsumowanie roku w spódnicy

• Spisz Listę! Planowanie w głowie nic Ci nie da. Musi być kartka i długopis, musi!
• Formułuj zdania w odpowiedni sposób. Nie pisz "Chciałabym schudnąć". W takim postanowieniu nie ma nic. Nie schudniesz, bo nie napisałaś w jaki sposób chcesz tego dokonać, jak często będziesz to robić i do kiedy masz to zrobić. Napisz lepiej "Ćwiczę 3 razy w tygodniu", "Nie obżeram się wieczorami" czy "Odstawiam cukier".
• Wyznacz sobie cele możliwe do osiągnięcia. Nie katuj siebie takimi celami jak 'będę ćwiczyć codziennie' skoro nigdy nie uprawiałaś żadnego sportu. Może warto by było zacząć choć raz w tygodniu?
• Pisz tak, jakby to już się dokonało. W czasie teraźniejszym. "Chciałabym/będę" zmień na "chcę/jestem". W ten sposób programujesz podświadomość do odpowiedniego działania.
• Wyznacz sobie deadline'y. Może warto by było trudniejsze postanowienia związane z aktywnym działaniem rozplanować na każde z miesięcy? Potraktuj postanowienia jak zadania do wykonania i odhaczaj je.
• Trzymaj listę w widocznym miejscu. Może warto powiesić ją sobie nad biurkiem, na lodówce, przy telewizorze. Lista będzie Ci grozić paluszkiem, za każdym razem, jak na nią zerkniesz i zmotywuje Cię do działania.
• Nie poddawaj się! To że w styczniu, nie rzuciłaś palenia, nie znaczy, że nie masz jeszcze 11 innych miesięcy do 'zawalenia' ;D
• Wymówka 'nie mam czasu' to naprawdę żadna wymówka! Nie umiesz po prostu zarządzać czasem! Zwal przynajmniej winę na siebie i swoje lenistwo, a nie na innych!
• Po zrobieniu listy, weź kalendarz i wpisz sobie swoje cele w program dnia. Jedna czy dwie godziny pracy nad sobą powinna się gdzieś tam znaleźć!

• Było ich za dużo. Ile tam tego masz? 30 postanowień? Nie przesadzasz?
• Byłaś dla siebie za surowa. No dobra, nie udało Ci się odhaczyć wszystkiego z listy. Ale wynik 4/10 jest całkiem dobrym wynikiem. Ciesz się z postępów, a porażki zostaw na następny rok.
• Przestało Ci zależeć na niektórych postanowieniach. Ludzie się zmieniają, marzenia też. Może nie udało Ci się schudnąć w tym roku, ale co z tego, skoro poznałaś w tym czasie miłość swojego życia, która kocha Cię taką jaką jesteś i czujesz się piękniejsza nawet z tymi dodatkowymi kilogramami ;) Albo może zamiast zostać prezesem w firmie zamarzyłaś o pustelniczym życiu na końcu świata :)
• Potrzebujesz więcej niż rok na zrealizowanie niektórych questów. Mnie niektóre cele spełniły się w dłużej niż rok. Mogłabym powiedzieć, że nie musiałam nawet nic w tym kierunku robić. Czasami trzeba poczekać na kuriera z paczką od Pana Boga trochę dłużej niż zwykle :

Oto moje sposoby na bycie kreatywnym:

1. Robienie list (zakupów, celów, pomysłów) nie tylko w formie pisanej, ale również w rysowanej.
2. Codzienna dawka inspiracji - lubię śledzić kreatywne blogi i portale związane z rękodziełem i sztuką. Nabieram wtedy chęci na stworzenie czegoś samemu.
3. Poszerzanie wiedzy korzystając z różnych źródeł - np. Discovery Channel czasami mnie niesamowicie zadziwia, szczególnie programy o kosmosie i te z serii 'Jak to jest zrobione'. 
4. Czytanie książek - tutaj chyba nie trzeba nic dodawać. 
5. Noszenie ze sobą notatnika (mimo, że nadal nie mam nawyku notowania).
6. Sny - moje sny dają mi miliardy pomysłów. Sen jest dla mnie bardzo ważny, czasami zdaje mi się, że to jest moje drugie życie pełne magii i fantazji. Wiem, że sporo osób mam problem z zapamiętaniem swoich snów. Są na szczęście na to sposoby. Chociażby prowadzenie notatnika snów i notowanie w nim nawet najmniejszej informacji. Z czasem można zapamiętać nawet do kilku snów jednej nocy.
7. Ćwiczenie empatii - za każdym razem, gdy słyszę o czyichś problemach lub historiach, staram się postawić na miejscu danej osoby i próbuję ją zrozumieć. Pozwala mi to na pozyskanie nowego punktu widzenia i chroni przed pochopnym ocenianiem ludzi.
8. Wymyślanie historii przed snem.
9. Rozmowa z innymi ludźmi.
10. Zamiast coś kupować, staram się to zrobić (o ile to możliwe).